دیدی ای دل که غم عشق دگر باره چه کرد

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

اه از ان نرگس جادو که چه بازی انگیخت

اه از ان مست که با مردم هوشیار چه کرد

گل در بر می در کف و معشوق به کام است

سلطان جهانم به چنین روز غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب

در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

چقدر سخته ادم گل ارزوهاش و تو باغ دیگری ببینه

وهزار بار در خودش بشکنه وان وقت هزار بار زیر

لب بگه گل من باغچه نو مبارک

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو

بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می سوزم ای پری رخسار

چو روز گردد گویی در آتشم بی تو...

خواستم تا با قلم نجوا کنم

خواستم تا عقده دل وا کنم

خواستم تا سینه را دریا کنم

خواستم تا اتشی بر پا کنم

خواستم حرفی بگویم سرد سرد

تا رها سازد مرا این درد سرد

دیدم ارام و قرارم نیست نیست

اشنایی در کنارم نیست نیست

وه چه روزگار پر شوروشریست

مردمانش را نقاب دیگریست

عشق می ورزی خدابت می کنند

دوست میداری جوابت می کنند

کوه باشی استخوانت بشکنند

ناله باشی در دهانت بشکنند

مهربانی غرق در گردابهاست

شادکامی ها فقط در خوابهاست

روزگار ما شبی بی انتهاست

سردوتاریک است و بس پرماجراست

گوش کن ای جان پیام عاشقی

حلقه کن در گوش نام عاشقی

عاشقی را اتشی ویرانگر است

عاشقی از ناامیدی برتر است

عاشقی را عشق درمان می کند

اب با اتش چه کرد ان می کند

بی تو نمی خندم

بی تو بر دل عشقی

هرگز نمی بندم

خداخداخدایا      اگر به کام من

        جهان نگردانی

        جهان بسوزانم

اگر خداخدایا     مرا بگریانی

       من اسمانت را

       ز غم بگریانم

             دل من زندون داره تو می دونی

          هرچی بهش میگم تو ازادی دیگه

            میگه من دوست دارم تومی دونی

چرا وقتی نوبت ماست اسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده درد هیچکسو نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویرسینه کاشتن

دیگه باور کردم اینو که باید تنها بمونم

تا دم لحظه ی مردن شعر تنهایی بخونم

 اومد که فریاد بزنه

 اما دیگه نایی نداشت

 خواست بمونه پیشش ولی

 توقلبه اون جایی نداشت

 آی دختره،آی بی وفا

 آی تو که تنهام میذاری

 تو قابه عکست جای من

 عکسه کیو میخوای بذاری

 بروبرو که مثله تو

 زیاده تو دنیا واسم

 بروبرو ولی بدون که تا ابد

 جایی نداری تو دلم

 زدم به سیمه آخرو

 گفتم ولش کن بی خیال

 اون واسه من یار نمیشه

 بی خیاله این عشقه محال

 گفتم توی مرامه ما

 منت کشی نیس با مرام

 میخواد بره خوب به درک

 همینی که هست،ختمه کلام

 بروبرو که مثله تو

 زیاده تو دنیا واسم

 بروبرو ولی بدون که تا ابد

 جایی نداری تو دلم

من يه مسافر يه قريب يه كوچه گرد شب زدم

كه با هجوم فصل بد به سرنوشتت اومدم

هنوز تو كوله بارمه هزارتا درد زندگيم

نذار خراب تو بشم نذار كه دل بهم بديم

من از هميشه تا هنوز يه عمره كه دربه درم

ببين كه درد كهنمو رو دوش خسته مي برم

دلم گرفته از خودم از اين نبرد تن به تن

از اين همه در به دري از اين دوراه گم شدن

نميشه با اين همه درد عاشق و دلبند تو شد

نميشه اينجوري يه عمر هميشه پابند تو شد

با يد از اين قصه برم هر جا كه سر نوشتمه

سا يه وحشي اجل مثل هميشه پشتمه

ارزش گفتن ندارن حتي ديگه ستاره ها

وقتي به جز رنگ سياه رنگي نداره بخت ما

بايد برم بايد برم از اين شب و روز سيا

از اين همه در به دري حرف و حديث آدما

نميشه با اين همه درد عاشق و دلبند تو شد

نميشه اين جوري يه عمر هميشه پابند تو شد